Gjuhëtarët i grupojnë shumicën e gjuhëve evropiane në familje të mëdha: gjermanike, romane, sllave e të tjera. Shqipja qëndron veçmas. Ajo i përket familjes indoevropiane, si anglishtja, greqishtja dhe rusishtja, por përbën një degë të pavarur pa të afërm të gjallë të ngushtë.
Rrënjë të vjetra, shkrim i vonë
Origjina e shqipes debatohet. Shumë studiues e lidhin me gjuhët e lashta të Ballkanit perëndimor, si ilirishtja, megjithëse nga ilirishtja ka mbetur aq pak sa lidhja është e vështirë të provohet. Ajo që është e qartë është se shqipja ka marrë fjalë nga latinishtja, greqishtja, gjuhët sllave dhe turqishtja gjatë shumë shekujve, duke ruajtur gramatikën dhe fjalorin e saj bazë.
Libri më i vjetër i rëndësishëm në shqip është Meshari, një meshar i përkthyer nga prifti Gjon Buzuku dhe i shtypur në vitin 1555. Për shekuj më pas, shqipja u shkrua me alfabete të ndryshme, përfshirë latin, grek dhe shkrime me bazë arabe, në varësi të krahinës dhe fesë.
Një alfabet, 1908
Në nëntor 1908, delegatët u mblodhën në Kongresin e Manastirit, në Manastirin e sotëm (Bitola) në Maqedoninë e Veriut, dhe ranë dakord për një alfabet të vetëm me bazë latine prej 36 shkronjash. Është alfabeti që përdoret ende sot, me shkronja si ç, ë, dh, gj, ll, nj, rr, sh, th, xh dhe zh që përfaqësojnë tinguj që kërkojnë simbole të veçanta. Çdo shkronjë i përgjigjet ngushtë një tingulli, gjë që e bën drejtshkrimin e shqipes kryesisht fonetik.
Gegërishtja dhe toskërishtja
Shqipja ka dy grupe kryesore dialektesh, të ndara afërsisht nga lumi Shkumbin në Shqipërinë e Mesme. Gegërishtja flitet në veri, në Kosovë, Maqedoni të Veriut dhe Mal të Zi; toskërishtja në jug. Ato ndryshojnë në shqiptim, fjalor dhe pjesërisht në gramatikë. Toskët thonë “Shqipëri”, ndërsa disa gegë do të thonë “Shqypni”. Komunitetet arbëreshe në Italinë e Jugut, pasardhës të refugjatëve të shekullit të 15-të, dhe arvanitasit në Greqi flasin gjithashtu variante të vjetra të shqipes.
Gjuha standarde
Gjuha standarde moderne, e kodifikuar kryesisht mbi bazën toske në Kongresin e Drejtshkrimit në Tiranë në vitin 1972, përdoret në shkolla, media dhe administratë në Shqipëri dhe Kosovë. Disa shkrimtarë dhe gjuhëtarë, sidomos nga zonat gegërishtfolëse, kanë argumentuar për t’i dhënë gegërishtes një rol më të madh. Debati pasqyron pasurinë e një gjuhe që flitet nga miliona njerëz në disa vende dhe në një diasporë të gjerë.
Për një gjuhë me pak të afërm të ngushtë, shqipja ka treguar qëndrueshmëri të jashtëzakonshme, duke u mbijetuar perandorive, ndarjeve dhe migrimeve dhe duke ruajtur zërin e saj të veçantë.



