Pak njerëz të lindur në Ballkan u bënë aq të famshëm në botë sa gruaja e vogël me sari të bardhë me anë blu. Nënë Tereza është përqafuar si simbol njëlloj nga Shqipëria, Kosova dhe Maqedonia e Veriut, dhe imazhi i saj gjendet në aeroporte, sheshe dhe pulla postare në gjithë rajonin.
Fëmijëria në Shkup
Ajo lindi si Anjezë Gonxhe Bojaxhiu më 26 gusht 1910 në Shkup, atëherë pjesë e Perandorisë Osmane, në një familje katolike shqiptare. I ati, tregtar i përfshirë në politikën vendore, vdiq kur ajo ishte fëmijë. Thirrja e saj fetare u zhvillua në famullinë e Zemrës së Shenjtë në Shkup, dhe në moshën 18-vjeçare u largua nga shtëpia për t’u bashkuar me Motrat e Loretos, një urdhër irlandez me misione në Indi. Nuk do ta shihte më kurrë nënën e saj.
Kalkuta dhe Misionaret e Bamirësisë
Për vite dha mësim në një shkollë në Kalkutë, sot Kolkata. Në vitin 1946, siç tha më vonë, ndjeu thirrjen për t’u shërbyer më të varfërve të të varfërve. Në vitin 1950 themeloi Misionaret e Bamirësisë, një kongregacion i përkushtuar ndaj kujdesit për të sëmurët, të vdekshmit, jetimët dhe njerëzit me lebër. Shtëpitë e tij, duke nisur me një strehë për të vdekshmit në Kolkata, u përhapën në dhjetëra vende.
Njohja
Ajo mori Çmimin Nobel për Paqe në vitin 1979 dhe kërkoi që banketi i zakonshëm të anulohej dhe paratë t’u jepeshin të varfërve. Vdiq në Kolkata më 5 shtator 1997. Papa Françesku e shpalli shenjtore në shtator 2016 në një ceremoni në Romë, ku morën pjesë delegacione të mëdha nga Shqipëria, Kosova dhe Maqedonia e Veriut.
Kritikat
Puna e saj tërhoqi edhe kritika. Disa mjekë dhe gazetarë vunë në dyshim standardin e kujdesit mjekësor në shtëpitë e saj për të vdekshmit, menaxhimin e donacioneve dhe qëndrimet e saj të rrepta për kontracepsionin dhe abortin. Mbështetësit përgjigjen se misioni i saj ishte ngushëllimi shpirtëror dhe prania, jo spitalet moderne, dhe se ajo tërhoqi vëmendjen te njerëzit që bota i injoronte.
Vendi i saj në rajon
Në Shkup, një shtëpi përkujtimore ndodhet pranë vendit të kishës ku u pagëzua. Aeroporti kryesor i Tiranës dhe një shesh qendror mbajnë emrin e saj, ashtu si edhe katedralja në Prishtinë. Për shumë shqiptarë ajo përfaqëson një imazh të popullit të tyre të përcaktuar nga dhembshuria, një imazh që ende gjen jehonë shumë përtej Ballkanit.



